życie tylko dla innych nie daje mi już satysfakcji
popełniam największą zbrodnię zdradzając siebie
muszę zatrzymać się na chwilę by odkryć
zagubioną w błędach doktryn prawdę
zanim ostatnia nadzieja uderzy piorunem
tracheotomia zbyt wolno
podaje powietrze do płuc
z pominięciem radości
powoli tonę
Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
trudno trzymać się własnych ideałów, kiedy życie daje tyle różnych propozycji, jak spędzić go łatwo i przyjemnie...ale cel nie uświęca środków, do celu należy dążyć jak do prawdy, która może być poza zasięgiem naszej percepcji - pozdraviam, Anno/ dobry, przemyślany i spójny wiersz
report
Właściwie w tytule zawarłaś wszystko. Reszta go dopełnia :). Pozdrawiam wszystkie Panie ciepło :)
report
Aż mnie zamurowało:)Dziękuję za cudny komentarz:)
report
Trzeba żyć przede wszystkim dla siebie, nie zawsze i nie cały czas, ale trzeba.
report
Właśnie o to chodzi. Nauczyć się w końcu żyć dla siebie, realizując siebie. Nie ranić innych, ale mieć prawo do mówienia o swoich uczuciach, a gdy ktoś nie rozumie, to wtedy należy pozegnać tego kogoś. Mamy jedno życie. Pięknie to ujęłaś:) pozdrawiam
report
Bardzo mądry y wiersz. Jesteśmy niewolnikami doktryn. Zwalczamy własne szczere... jak inkwizycja. Pozdrowienia.
report