"święta , święta , święta ziemia co nas nosi"

zgłoś

Dzięki Tobie poznaję lepiej Paryż, bo nigdy nie byłam, a może byłam nie będąc. Mój przyjaciel, ten z dupiastej prowincji mieszkał tam kilka lat, opowiadał dużo i przyjemnie się tych opowieści słuchało:)

zgłoś

...zagraj w bule...jak wygrasz zrób fikołka...a potem...zamów piwo weź gitarę w dłonie...i zanuć...razem z Zaz...http://www.youtube.com/watch?v=VIyq4wQD1rU

zgłoś

Niegodziwie wykorzystam przejście do prywatności, jakie sam poprzez własne komentarze, do siebie otwierasz. (a ponieważ z moimi komentarzami robię coś innego, dlatego - tak na wszelki wypadek, w profilaktyce rewanżu uprzedzam) to, co teraz powiem, jest bez żadnego równorzędnego otwarcia wobec mnie: ja go sobie, w przeciwieństwie do Ciebie, nie życzę:)

zgłoś

Nie mogę, rzecz jasna, wiedzieć, co to tak naprawdę może znaczyć wobec logina, człowieka z liter, któremu żywemu w oczy nigdy nie spojrzałam.

zgłoś

Ale też i nieszczególnie mnie to obchodzi. Właśnie dlatego że nigdy mu żywemu w oczy nie spojrzałam.

zgłoś

Natomiast, właściwie nie wiem czemu, no ale skoro mi to nie chce dać spokoju, to zanim pójdę w real, odnotuję, to zdanie nie chciało się ode mnie, excusez le mot, odczepić.

zgłoś

I połączyło mi się z Janem Kasprowiczem, który , zważywszy biografię, może mógłby być, bodaj najodleglej, pozamiejskim odpowiednikiem tego urbanistycznego "Też ulica mnie wychowała". Nie wiem już, czy dobrze pomnę, bo ja nie jestem jakąś zapaloną biografistką w odczytywaniu literatury, ale jeśli jednak dobrze, to Kasprowicz zażyczył sobie pochowania go w todze rektora. I to może się wydawać, jeżeli ktoś by miał ochotę tak to widzieć, intrygująco symboliczne. Jakby w ziemi ostatecznie mogło być miejsce i dla ciała, i dla togi, i dla miasta ;)

zgłoś

I teraz sobie stąd kicnę całkiem w real: ze światem połączona szukam wrażeń bez wieku ;)

zgłoś