oj, tak :) niby temat tak banalny, że może się wydawać: zrobić z nim cokolwiek świeżego graniczy z cudem, a może nim jest. a tu nagle cud się dzieje. zresztą, może na tym właśnie polega istota oryginalności: nie na żadnych neonowych fikuśnościach z myślą: "ach, jaki to ja odcięty od reszty jestem wyjątkowo, że hej". Tylko na kontynuacji, ze świadomością, jak wiele dzielimy z innymi, więc i jak niewiele mamy tak naprawdę tego niepowtarzalnego. Tyle że właśnie ta szczypta naszej własnej jedyności, trudno pochwytnej, dyskretnej, przemienia zjawiska w indywidualności. Dokładnie tak, jak robią to przyprawy, których nie daje się na kilogramy. Tu jest to coś, co lubię spotykać: kompozycja może się utożsamić z naturalnością. Cokolwiek może znaczyć to słowo. No nic to, czas na mnie. Snickam w real.

zgłoś

jak to ładnie powiedziałaś:)

zgłoś

hej, hoss ;d

zgłoś