31 października 2012

poezja

Aldona Latosik
Aldona Latosik

z siłą Amora

 
niech ich skrzydła w lot uniosą
rzeczny wzniesie nurt do morza
pod chmurami wyjdą tęcze
tworząc pomosty w przestworza
 
Amor wstrzelił iskrę strzałą
przeszły ciarki prąd popieścił
bezpowrotnie zamieszało
w sercach dwoje trza pomieścić
 
wspólnie wzlecą w czasy dalsze
kapłan splecie stułą dłonie
obrączki zalśnią na palcach
razem aż niebo pochłonie
 
Aldona Latosik
 
24.X.2012

Bazyliszek
31 października 2012 o 23:02

wiem Aldonka, zaraz przyjdzie bóg, lub ten kto się za niego uważa i piorunem spyta "po co pani pisze takie gnioty, nikt tu ich nie potrzebuje" zazdroszczę mu wiedzy o nas wszystkich, jasno czy widz czegosc? wiem i wiem ze Ty wiesz, to nie jest wiersz, który oczekuje 21 wiek....no i co, ja go z przyjemnością przeczytałem, bo ludzki:)))

zgłoś

Aldona Latosik
1 listopada 2012 o 12:19

Cieszę się że zaglądasz do mnie. Ja nie zmuszam do czytania moich gniotów, jeśli za takowe są uważane. Piszę sercem co czuję. Nie jestem poetką. Jak wielu z nas uczę się na własnych błędach i podglądam innych, a to jest dobra szkoła. Pozdrawiam serdecznie jeśli moje twory się podobają, jeśli jest odwrotnie - proszę omijać:)

zgłoś

Kontakt z redakcją



Zgłoś nadużycie


Opcja dostępna tylko dla użytkowników zalogowanych. Zarejestruj się