mój też płacze jak wychodzę

zgłoś

czasem wyjść trzeba, żeby później na psiowe chrupki wystarczyło;)

zgłoś

Emanuje z tego zdjęcia subtelność z rodzaju, jaki z radością spotykam. Czyli, ona nie tkwi w tym, co na wierzchu. Jak jakiś neonowy gwóźdź programu. Na którym próbuje się zawieszać za ciężkie, w dodatku pochodzące często z sufitu, oczekiwanie, że automatycznie subtelność-gwóźdź będzie promieniować w jakieś "do wewnątrz", ścianę, w którą się wbija albo we własny metal czy co tam jeszcze. Jest tu właśnie całkiem na odwrót: to, co subtelne wewnątrz, naturalnie daje pokrewny sobie, nieoślepiający, cichy, łagodny, dyskretny blask temu, co widać. Fajnie, że zajrzałam. Pamiętam, jak kiedyś czytywałam książki o psach. Któryś z kynologów tłumaczył, że pies odczuwa tak, jakby nie było niczego oprócz "teraz". Zatem, jeśli poczuje się opuszczony, ma wrażenie, że to już będzie trwać wiecznie. I właśnie tę przerażającą go nieskończoność osamotnienia opłakuje. Bywałam takim zwierzęciem:) /że tak sobie pójdę śladami hossy :D, kiedy od czasu do czasu pokazuje własny zwierzyniec:)/ Dobrego

zgłoś

ha:) a ja człapie po Twoich śladach:) oczywiście jak je wypatrzę :) brakuje mi na trumlu leniwca sporo miejsca zajmuje w moim zwierzyńcu;) Tak się zastanowiłam czy bywałam takim psem? Bywałam, rzadko ale bywałam, tyle, że ja z tych psów, które liżą rany bez głośnego skomlenia, gdzieś w ciemnej norce. Ale to nie jest na dłuższą metę takie fajne.

zgłoś

ooo :(((

zgłoś

tu też wróciłam. taki widać jednak powrotny tenTwójpies: trochę jak myty przez światło:)

zgłoś

smutno mi się zrobiło :-)

zgłoś