W targanej wiatrem krainie
jedynie liście mają czas i sposobność
się zestarzeć szybując ku wieczności...
Raz do góry,
raz na dole
bez kszty łzy czy z radości,
lecz nigdy ponownie w to samo miejsce
za horyzontem piaskowej ćmy,
a ten zbyteczny bagaż życia
od zawsze wpisany jest w
N E K R O L O G
30 stycznia 2013 JARKOWI
Regulamin
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
podoba mi się Twój opis wędrówki liści .. tez mnie kiedyś zdumiało to "niewracanie" potem to samo dostrzegłam u wszelkich istot planktonicznych także meduz - zawsze samotnie, zawsze bezpowrotnie nie mając emocji nie potrzebują nagrody za swa służbę :)
zgłoś
Ten wiersz napisałem dla kolegi, który odszedł targany chorobami nowotworowymi, a z uwagi iż sam przechodzę regres mojej choroby nie mogłem być na pogrzebie... ale dziękuję, że zatrzymał cię ten wiersz w swoich retrospekcjach... :)
zgłoś
GDYBY tylko nie bolało- chciałabym im bliżej śmierci -tym piękniejsze wiersze pisać ....a byłam już blisko ... bliziutko ... :) trzymaj się i pisz... słowa z niecodziennych miejsc muszą mieć dodatkowe echa i inspiracje wiec są cenne :)
zgłoś