Szelus :( niesamowita historia...

zgłoś

ja pierd... :) świetny tekst :)

zgłoś

fajny, brak polskich znaków utrudnia płynność czytania:)

zgłoś

okropny, Szel!

zgłoś

chcę wtrącić swoje trzy grosze / uważam że choroba nie ma godności / jeszcze nikt się godnie nie. zesrał w gacie / obojętnie jak. to delikatnie określimy. / zapach gówna jestt realny / pomijam sytuację w jakiej była postawiona autorka / ale ja wiem że choroba nie jest niczym koronkowym lub subtelnym //

zgłoś

no choroba ja 4 grosz :)) to jest przeca dzieniiko - nocnik przeplatany ważkimi sprawami ...... no można powiedzieć ..napisać " poezja życia " .... ale , że samam poezja ...to nie :))))

zgłoś

Tytuł podoba mi się Szel. Odbierz priw.

zgłoś

za gabrielą i jeśli tylko. pomyślę i spróbuję się przyjrzeć uważniej, co i jak mi robi miejscowy tekst i dlaczego się zbuntowałam. i wrócę w sprzyjającym czasie

zgłoś

Będzie na raty.

zgłoś

Po pierwsze, przemożny posmak plotki. Zapewne i w plotce od czasu do czasu bywają jasne strony, ale tu jednak bliżej do wydań dla protestu (jak mówi jeśli tylko), i zażenowania (jak mówi gabrysia), i buntu (jak mówię ja).

zgłoś

Ponieważ z posmaku plotki wynika po drugie: tak jaskrawa i ogłuszająca niedyskrecja, że jakikolwiek cel gadatliwości staje się niewidoczny. Tak samo wyłączy się wzrok na drodze nocą, gdy się dostanie po gałach światłem z halogenu i tak samo – słuch, jeżeli porazi go nagły hałas; podobnie zresztą może zadziałać spoliczkowanie lub inne uderzenie.

zgłoś

I tak, po trzecie, kiedy przytomnieję, w uszach dzwoni, w oczach mam resztki z powodzi światła, więc myśli się plączą.

zgłoś

Opowiem ci o Marzence. No to okej. Czemu nie, okej, opowiedz. Bo wiesz, Marzenka jeździ w wózku. I potrafi zrobić kupę. I nie tylko tak jak większość, ale i w gacie, jak niemowlaki. A ja potrafię uprać majtki i spełniać marzenia, bo czemu nie. Chłopa ma Marzenka piłkarza, a jej córka to córka i ma chłopaka.

zgłoś

Zanim w innym dobrym później powiem cokolwiek dalej, na wszelki wypadek, dla przejrzystości intencji, uprzedzam, że moja droga tutaj jest bez jakiegoś zgorszenia, świętego oburzenia, chęci skandalizowania, piętnowania czy co tam jeszcze ktoś czarnego chciałby wymyślić. Cenię też sobie naturalność w stosunku do biologii życia, fizyczności jego wszelkiej, cielesności itp., itd., zatem i co innego niż naturalizm mnie tutaj potrzaskało.

zgłoś

Po czwarte, które wynika z innych po któreś, wyrżnął mnie fragment: "a ona mi mowi. bardzo cie prosze nie mow im o tym". Jak rozumiem, chodziło o to, żeby gówno przemilczeć przed córką i jej chłopakiem. Ktoś prosi o dyskrecję wobec rodziny i ją dostaje (chyba?). Tylko po to, żeby w zamian dowiedzieli się o zasraniu niepoliczeni nieznajomi.

zgłoś

Z jednej strony, można się, jasne, zastanawiać, ile razy (gdzie, po co, kto dlaczego itp., itd. bla, bla) we współczesności ludzie rzeczywiście wybierają taki model: prędzej powiedzą o intymności w mediach niż komuś bliskiemu czy może, w tym wypadku, komuś, kogo się za bliskiego uważa. Z drugiej jednak, na miłe_osierdzie, Marzena mówi przecież: "nie mów im".

zgłoś

Skąd więc pomysł, że prośba oznacza automatycznie: za to wystaw mój zasrany tyłek przez okno w kompie? Sorry, coraz częściej w takich sytuacjach mam ochotę na otwarty bunt. No chyba że ktoś wystawia własny zadek. Wtedy, no problem.

zgłoś

Isso, twoja estetyka niekoniecznie powinna pokrywac sie z moja,niemniej ciekawie prawisz, poprosze o jeszcze :)

zgłoś

Szelka, przeczytałam to dwa razy i zdaje mi się, że musiałaś się czuć w szczególny sposób rozgoryczona jak pisałaś tekst i umieszczałaś na trumlu, bo w innym wypadku pewnie byś tego nie zrobiła. Dla mnie niesmaczny jest ten kawałeczek dotyczący choroby zaproszonej koleżanki, bo jeśli ktoś prosi o dyskrecję trzeba ją zachować, a nie do kompa opowieść wrzucać. Tak mi się wydaje, bo ja bym tak zrobiła. Drugą sprawą jest to, że pomagając trudno oczekiwać tego samego od innych, bo to jest nasz akt woli i tyle... A to, że ktoś postąpił jak postąpił , czyli źle wobec Ciebie się zachował przynajmniej w Twoim odczuciu, to już zupełnie inna bajka. Pozdrawiam i znikam. Chciałam Ci tylko to powiedzieć ot tak do przemyślenia i z serca, bo przecie... fajna babka z Ciebie,

zgłoś

Może i w tym jest sporo racji, ale ten wers o chorobie koleżanki jakoś mnie zasmucił i być może gdyby w inny sposób to było napisane, łagodniej, bez ujawniania takich szczegółów , o których ona nie chciała by wyszły na jaw, nie umieszczałabym swego komentarza wcale, bo rozumiem Twoje rozgoryczenie tą sytuacją i wiem, a przynajmniej wyobrażam sobie co czułaś, gdy do niej pojechałaś. I tyle w temacie. Pozdrawiam Szelka i w żaden sposób nie chciałam Cię urazić.

zgłoś

Ale ja nie chcę, żebyś się kłaniała, ani też nie chcę Ciebie urazić, nawet do głowy mi to nie przyszło . Przecież napisałam wyżej...

zgłoś

Przeca wiem Szelka, ale przeczytałam, a jak przeczytałam to mi się tylko to jedno nasunęło, więc i napisałam. Chciałam dobrze, wyszło źle. Moja wina i głupota i jeszcze jak kto tam zwał. Buziaki na odchodne i znikam, bo widzę, że się nie zrozumiemy.

zgłoś

Czas i tutaj zakończyć drogę :)

zgłoś

Zatem, po piąte, jest jak najbardziej prawdopodobne, że bywam w życiu issa papparazzi, tak jak bywam, jak to ktoś mi nie aż tak dawno powiedział, zimną suką :) Tam samo zdarza się zapewne, że bywam misiem pluszowym albo ryczącym i tysiącami innych agnieszek. bo z mojego punktu widzenia nie jestem, a staję się, w zależności od otoczenia, w jakim się znalazłam.

zgłoś

Po szóste, z mojej perspektywy choroba jest bez mocy "odzierania z godności". Natomiast można się poczuć tak, jakby choroba odzierała z godności. Ale to niedrobna różnica.

zgłoś

Po siódme, kiedy czytam takie teksty, jak ten na górze, marzy mi się jednak, by istniała bodaj czasem jakaś wspólna ludziom granica, która pozwala odróżniać prywatne od publicznego.

zgłoś

Po ósme, zbuntowałam się, jak myślę po przejściu drogi tutaj, dlatego że chcę wierzyć, że nie wszystko jest na sprzedaż. I że chociaż warto być ufnym wobec świata, to tak samo warto zachowywać coś dla siebie i najbliższych jedynie.

zgłoś

Bo jeśli ma być tak, że znika różnica między tym, jak jestem wobec najbliższych i jak jestem wobec jakiegoś dowolnego Każdego gdziekolwiek i kiedykolwiek, to co ma wtedy w ogóle oznaczać bliskość, intymność, jedyność? Rynek, na którym jakiegoś Każdego wolno mi rozebrać do naga, żeby mu powiedzieć "kocham cię"?

zgłoś

Po żadne numerowane, wolę, żeby świat odróżniał bliskie i niebliskie, intymne i publiczne. Chociażby dlatego że nie wierzę, że w rzeczywistym świecie, a nie wymyślonym, komukolwiek jest do wszystkiego i do wszystkich jednakowo blisko publicznie intymnie.

zgłoś

I teraz, czas, żebym zabierała stąd niedźwiedzie łapy. Pozdrawiam, Szel

zgłoś

"Bo jeśli ma być tak, że znika różnica między tym, jak jestem wobec najbliższych i jak jestem wobec jakiegoś dowolnego Każdego gdziekolwiek i kiedykolwiek, to co ma wtedy w ogóle oznaczać bliskość, intymność, jedyność?" - interesująco postawione pytanie. A jak myślę o odpowiedzi zaraz, na gorąco, z marszu, to nasuwa mi się od razu: a bez najbliższych abo jakiegoś dowolnego Każdego gdziekolwiek i kiedykolwiek, tylko w relacji "ja" i "ja" - czy pojęcia: bliskość, intymność, jedyność tracą sens? Jeśli sama dla siebie nie mam takiego miejsca intymnego i jedynego, to jak mam się nim podzielić z druga osobą?

zgłoś

wygląda na autentyczną historię - może lepiej czułby się ten text w dzienniku albo na prozie -mogłabyś ciekawą książkę napisać ,, ot taka ta polska gościnność

zgłoś

do reagujacego..

zgłoś

"Marzena mi mowi ze nie moge u niej spac bo nie ma gdzie mnie przenocowac bo co by powiedzial na to Krzysiek( jej mąż) ktory byl gdzies na wyjezdzie " bez komentarza

zgłoś