Poezja

 
Boi się zasnąć, nie chce znaków, 
żyje 
składając się z rzeczy: 
okruchów, iluzji, obcych, 
i wszystkiego, co próbuje 
oswoić, i przekonać do 
kłamstwa.  
  
Kiedyś ci podziękuję, powiem, że płomień, 
który mnie spalił, również żywił. 
Od kiedy zanurzam się 
w jakimś  on, ona, 
w jakieś to, 
doświadczam zjednoczenia, 
  
rozumiem, że  ja nie jest 
ciałem.