Jeszcze tylko jedna przełęcz
i w dół. Po łańcuchach, możliwe że bezpieczniej.
Gdyby tak każde z osobna. Jednak
udzielą lekcji, jak podawać dłonie.
Zaciskają koniuszki na krawędziach,
skały kruszeją pod stopami.
Na pewno im się uda.
Razem!
Zrzucić plecaki i odpocząć. Pod krzyżem
rozciągają się widoki przebytej drogi,
której końca...
Są tak samo bliscy jak i dalecy.
Ponoć wszystko mieli dopięte na ostatnią klamrę.
Miała iść przodem badając teren. Po nim widać zmęczenie.
Było zbyt późno, aby dostrzec grań.
Już wcześniej rozchodziły się ścieżki. On pomylił
tymczasem drogi.
Regulamin
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Podoba mi się ten wiersz ale część ostatnią wplotłabym gdzieś wcześniej i zakończyła na są tak samo...:)pozdawiam
zgłoś
Aniu ślicznie dziękuję. Wiersz w tej postaci ma już formę ostateczną. Wiersz debiutował na "Fatamorganie", gdzie jeszcze przez jakiś czas, dzięki radom przychylnych osób dojrzewał w formą. Nie chcę zamieniać miejscami wersów ponieważ w takiej kolejności mi się rodziły w głowie. Chronologicznie, Twoje sugestie mają uzasadnienie, ale wrzucenie w środek tych czterech strof przerwałoby płynność moich myśli i mogłoby zniekształcić pewne bardzo ważne obrazy. Zapewniam Cię Aniu, że w tej postaci wiersza, każde słowo i szereg w jakim jest postawione: w zdaniu, w przerzutni, w jego symbolice jest przeze mnie do końca przemyślane.
zgłoś
podoba mi się
zgłoś
Tak, to jest dobry wiersz.
zgłoś
O! Widzę, że nie tylko ja nadrabiam zaległości. Warto!
zgłoś