Heh. "[...] Ja wysławiam tego, który siedząc u wezgłowia sparaliżowanej, nucił jej śpiewane niegdyś wspólnie piosenki z nadzieją, że dźwięk ich odsłoni jaśniejszą przestrzeń w gęstym mule niepamięci. Nie zapomniał, jak klęcząc całował niegdyś z drżeniem jej wyciągniętą rękę, a ona stała przed nim jak topola, z głową w chmurze włosów, zachwycająco nieobecna i już wtedy żegnająca go na zawsze". [J. Hartwig, Wierność]

zgłoś

przytulam... nie boli..:))

zgłoś

..i znajdzie takiego ...jak podrośnie ..

zgłoś