nie licz na siebie bo to zła rachuba
jak liczyć na coś co się ciągle zmienia
a każdy krok to generalna próba
do przestawienia ze światła do cienia
nie licz na ludzi bo niewielkie grono
zostanie z tobą przez ferment i gnicie
za słodkie chwile trzeba płacić słono
dlatego pewnie gorzkie bywa życie
nie licz na Boga i nie licz na diabła
oni na chmurce grają w badmintona
i nawet gdyby lotka im upadła
nie wezmą ziemi w nieludzkie ramiona
zarzuć rachunki bo podłe numery
mówią bezczelnie: dwa plus dwa to cztery
Regulamin
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Chyba najbardzie pesymistyczny, wrecz złowrogi sonet. Ani krzty nadziei. Autor zwraca sie do każdego z czytajacych osobno, nieomal personalnie, a więc odpowiadam w swoim imieniu. To prawda, że zmierzam do cienia. Zmieniając się? Oczywiście. Towarzyszące ludzkie grono jest nieliczne, chyba muszą mieć tego powyżej uszu (gnicia), a na Boga nie liczę już od dawna. No i co teraz? Teraz czekam, że autor jednak mnie z tego wyciągnie pisząc następny sonet dający troche nadziei
zgłoś
Autor sprobuje, choc optymizm to trudniejsza sprawa i potrzeba na to nieco wiecej czasu
zgłoś