za siedmioma górami
wśród ziewających lasów
czekał na mnie sen
bajka była jak pępowina
a nożyczek nie wyjęto jeszcze
z kuchennej szuflady
myślę o tym patrząc
na parę pstrych kolibrów
w tym roku wróciły później
furkoczą skrzydełkami tak szybko
jakby ich wcale nie było
ale te kwitnące na czerwono krzewy
zasadziłem w ogrodzie właśnie dla nich
podzielę się tym przez telefon
z matką a ona jak zwykle powie
a u nas tylko czarne szpaki
teraz ja opowiadam bajki
nożyczki nadstawiają ucha
Regulamin
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Jest pan S. A my tu już panikujemy, że go nie ma. Piszemy do siebie rozpaczliwe listy. Robimy poszukiwania. Ale kamień z serca. Wrócił! I to jak!
zgłoś
Pani wando, nie ma ludzi nie do zapomnienia, no ale milo mi oczywiscie
zgłoś
Wzrusza mnie ten wiersz. Nieodparcie też kojarzy się z wierszem Czesława Miłosza "Dar". Chodzi o klimat istnienia, obcowania z naturą, rodzaj refleksyjnej zadumy, poczucie spełnienia i jakby nie do końca. Te nożyczki... I to w kuchennej szufladzie (jak u mnie w domu, chowane tam szczególnie wtedy, gdy zbliżała się burza).
zgłoś
Pan Aleksander wyraźnie domaga się klapsa na gołą, ten no...rzyć. Na razie nie napiszę o wierszu, bo mam nerwa. :)
zgłoś
I ja sie bałem , ze zamilkłeś Olku:) Ziewajace lasy:):) Pieknie.
zgłoś
dla mnie ten wiersz ma smutny wydźwięk ale mimo to jest piekny iprzeczytam go jeszcze wiele razy, nie znikaj więcej człowieku bo my tu zginiemy bez tych wierszy !
zgłoś