Dla mnie nie.

zgłoś

Cisza jest bardzo inspirujaca. Radze posluchac....

zgłoś

Bardzo: Hello darkness, my old friend, I've come to talk with you again, Because a vision softly creeping, Left its seeds while I was sleeping, And the vision that was planted in my brain Still remains Within the sound of silence. In restless dreams I walked alone Narrow streets of cobblestone, 'Neath the halo of a street lamp, I turned my collar to the cold and damp When my eyes were stabbed by the flash of a neon light That split the night And touched the sound of silence. And in the naked light I saw Ten thousand people, maybe more. People talking without speaking, People hearing without listening, People writing songs that voices never share And no one dared Disturb the sound of silence. "Fools" said I, "You do not know Silence like a cancer grows. Hear my words that I might teach you, Take my arms that I might reach you." But my words like silent raindrops fell, And echoed In the wells of silence. And the people bowed and prayed To the neon god they made. And the sign flashed out its warning, In the words that it was forming. And the sign said, the words of the prophets are written on the subway walls And tenement halls. And whisper'd in the sounds of silence.

zgłoś

"Cisza jest bardzo inspirujaca. Radze posluchac....". Komentarz nie dotyczył ciszy.

zgłoś

SILENCE...

zgłoś

:) ? waarom niet - stilte

zgłoś

Posluchaj dobrze, to żywa cisza.

zgłoś

anna, przepraszam uprzejmie. może jakoś nietrafnie wybieram słowa. spróbuję dopowiedzieć sens, o jaki mi chodzi: dla mnie żywa cisza zimowego lasu jest i będzie, kiedy słucham i będę słuchać żywej ciszy zimowego lasu. I ta jest inspirująca. I żeby taka była, nie trzeba żadnych słów, dyskutowania nad nią, druków i rad. Nie jest natomiast żywą ciszą zimowego lasu czytanie, jak ktoś pisze o ciszy zimowego lasu. Dopisując się do JJ, komunikowałam jedynie, tak jak i on, że sposób, w jaki została opisana, dla mnie nie jest inspirujący. Natomiast nie komunikowałam, że nie inspiruje mnie żywa cisza zimowego lasu. Czemu mówisz tak, jakby doświadczanie ciszy i doświadczanie tego, że ktoś mówi "cisza" były tym samym?

zgłoś

Issa, to haiku powstalo w wyniku doświadczenia ciszy zimowego lasu i zachwytu tym innym rodzajem ciszy. Jesli slowa ktorymi wyrazilam to odczucie i ten obraz nie dzialaja na ciebie to bardzo mi przykro, ale wiele osob czytajac ten utwor "uslyszalo i odczulo " białą, puszystą, żywą cisze zimowego lasu.

zgłoś

ja mam inne skojarzenia z lasem i śniegiem - pamiętam krzyki dziewczyn tarzających się we śniegu (lekko z moją pomocą ;)) ale ja haiku nie cierpię jak gargamel smerfów (bo to są myśli najzwyczajniej za krótkie )

zgłoś

nie pytaj mnie, ja się na tym nie znam --po omacku powiem że każda inna podpowiedż na coś naprowadzi czytelnika --ale jak widzisz mnie zima skojarzy się z kuligiem i jak to między drzewami wywracają się kolejni poszukiwacze zimowego szaleństwa --chociaż zimą las i śnieg wycisza (osobiście uważam że jak śnieg i zimowy las to samo z siebie wynika że to zimowe haiku --:))

zgłoś

Dariuszu Wlasnie w tym caly problem ze widzimy te same rzeczy inaczej. Jak sam mowisz "ja mam inne skojarzenia z lasem i śniegiem " Ja kontempluje las, snieg i w ogole mam kontemplacyjne spojrzenie na wszystkie zjawiska. A haiku jest moja ulubiona forma expresji.

zgłoś

bo nie zadajesz sobie pytania, czy drzewo wydaje dźwięk upadając, gdy nikogo nie ma wokół

zgłoś