Poezja

Znów bolą dłonie pomiażdżone,
W okowach szczypiec,  w ręku kata,
Nogi nie niosą poranione,
Co się dziś z dłońmi mogą bratać,
 
Z miłością w słowie wciąż katują,
Mnisi me członki niedowładne,
Z miłością w słowie wciąż ratują,
Z otchłani piekieł dech bezładny.
 
Mówią żem zdradził kościół święty,
Żem z dogmatami się powadził,
I umrę w stosie w dąb rozpięty,
Aby umarło com wymarzył.
 
Aby umarło ze mną wreszcie,
Marzenie ludzkie o wolności,
Więc drodzy ludzie znowu grzeszcie,
Znów zapomniawszy swej godności.
 
Bo ja nie widzę pośredników,
Pomiędzy ojcem-  jego synem,
Ojciec nie szuka tu uników,
Syn się nie gubi w słów tych młynie,
 
I chcą rozmowy w cztery oczy,
Sercem chcą mówić, między sobą,
Bez nauk zgubnych i zamroczeń,
Sercem chcą mówić a nie głową.