Poezja

T - Ty
J - ja


J: Widzisz?
T: Nie, przecież tu jest całkiem ciemno.

J: Ziemia mieni się w ciemności tysiącem barw.
T: Chybaś oszalał.

J: Spójrz dokoła jaki żar!
T: Tyś chory jest, umysł, żeś postradał.

J: Nie wierzysz? Rozejrzyj się uważnie..
T: Tu nic nie ma, przestań błaźnie.

J: Nie obrażaj mnie, spójrz w głąb siebie i na ziemię naszą.
T: Nie patrzę, bo nie chcę, takie to ludzkie prawo.

J: Nie wiesz co tracisz, gdyż żar serca odrzucasz..
T: Żar serca.. A cóż to takiego?

J: To wtedy jest, gdy świat jest przyćmiony a Tyś wyostrzona..
T: Nie pleć bzdur, przecież to nie jest rzecz wyśniona!

J: Nie wierzysz w uczucia?
T: Nie.. ja wierzę w realizm, w życia sensualizm.

J: Tracisz wiele, gdyż nie znasz potęgi uczucia...

Tragedia się kończy na wyjściu J. poza obszar oświetlony. Odsuwa się, wchodzi cień i jest odrzucony. Zrozumiesz to wtedy, gdy poznasz świata kawał, gdzie nie jeden dał i nie jeden zabrał. Zrozumiesz to wtedy, gdy spojrzysz poza siebie i odnajdziesz gdzieś w sobie cząstkę mnie.