Poezja

Królowej Juanie la Loca multum
  tytułów ciąży niemniej na głowie
oprócz włosów nieustępliwa
rośnie wysoce histeryczna obsesja

Królewski samiec piękny niewierny
przeplatał miłość z wrodzoną
złośliwością a trawiący ogień pani
wrastał w pokolenia dusz

Skonsumował Joannę pożerając
korony zachłannie ciągle gdzieś
wybywał niestabilnie zazdrosna
oddała mu też ;habsburską szczękę'

Ech Filipie powracając odchodzisz
w ulubionej pelocie przegrywasz
z kostuchą zasypiasz snem świętej
pamięci teraz już nie uciekniesz



Joanna Obłąkana
1479-1555

Córka
Ferdynanda II Katolickiego i Izabeli I Katolickiej, żona Filipa I
Pięknego. Znana ze swojego zamiłowania do ciała martwego męża, którego
hołubiła przez cały czas trwania ich małżeństwa i długo później. Chora
umysłowo Joanna, uzależniona od Filipa (a głównie seksu z nim), była
terrorystką na dworze zarówno podczas życia, jak i po śmierci męża. Po
tym, jak Filip zmarł w 1506 r., Joanna przez dwa lata jeździła z jego
ciałem, wstępując jedynie do męskich klasztorów, wiedząc, że Filip nie
był wiernym mężem i w dalszym ciągu będąc o niego zazdrosna. Żyła
głównie dla niego i szkoda mi jej, bo zmarła dopiero czterdzieści
dziewięć lat po jego śmierci, w 1555 r., kompletnie osamotniona i do
końca obłąkana.