Poezja

Tak bardzo chciałam odnaleźć tą drogę,
Że sama tworzyłam coraz to nowsze zakręty,
Pień drzewa, śnieg, zmęczenie, skwar –
Opcja bezwzględnego przejścia na drugą stronę.
Inny świat, płynący ponad łzami czasu
Tak dalekie i nieosiągalne, tak oczywiste.

Tak bardzo chciałam zamknąć tę drogę,
Ustawić balustrady, folię i tabliczki,
Sama nieostrożnie omijając barierkę
Spadłam w dół, w dolinę bez końca.
Usłyszałam każdą drobinkę życia
Tak z daleka, tak oczywiście i nieosiągalnie.

Tak bardzo chciałam iść nową drogą,
Taką leśną z mchem i niezapominajkami,
Bez czarnych dziur prosto z produkcji,
Na zjeździe z autostrady, nie zatrzymałam się.
Ruszyłam dalej w ciemną otchłań i nie uciekłam
Tak oczywiście, daleko i nieosiągalnie.

Tak bardzo chciałam zmienić tę drogę,
Zostawić to, co warto i wziąć, co trzeba,
Bez tabletek od wątpliwego lekarza,
Który tylko czyhał na mój i nie tylko upadek,
Mała ścieżka wśród zarośli prowadzi do wolności,
Tej prawdziwej tak oczywistej i osiągalnej