wiersz programowy

dzisiaj jesteśmy tylko naczyniami
przez które przesypuje się piasek
nigdy nie wierz mi na słowo bo
wystarczy dosłownie kilka minut
od naszego rozstania
i zamieniam się w wódczaną
klepsydrę

odmierzam bardzo dokładnie czas
jaki został do końca

każdą sekundę odczuwam podwójnie

to dość osobliwa właściwość
samotności

jestem abel gawain
ten który jako pierwszy posmakował śmierci
ten który zginął
wykrywszy zakazany romans
rozszerzone do granic obłędu źrenice miasta

jestem abel gawain
kolejny porzucony fragment opowieści
z happyendem

kolejny diabeł pozbawiony
prawa do obrony