toruński piernik

serce zmatowiało
od niepompowanej krwi
wysycha
bez krwotoku wzruszeń
bez namiętnych
podniesionych ciśnień
chcę poczuć
pulsujące krwinki

tytuły są bez znaczenia

oczy zalane
jasnością skrzydeł
mojego anioła
świetoszkowatość
nie czyni mnie
świętą.

solo nie w duecie

nie wiem
co w Tobie takiego
stoję w Twojej czerni
nie błyszczę sobą
a chciałabym choć trochę
rozjaśnić ciemnosć snu
a teraz
opatulona do granicy uniesienia
zapominam o czerni
przynajmniej przez chwilę
upajam się tym
że tylko majaczy w oddali
utraciłam Twój cień
znów zabłysłam pełnią 

eter

rozmyte godziny snu
przerabiaja dzień
tafla nocy
odbija chwile niekonieczne
nie mam wpływu na sen
na dzień też nie mam wpływu
przykuta bezboleśnie
do bezdusznej bieli
wszystko zależy
od kroplówki zdarzeń 

miniaturka II

potrzeba miłości
zerwała się do krzyku
osamotniona mewa
potrzebuje dali...

miniaturka I

świat zamknięty
w pigułce wzruszeń
mam tam swój
miligram istnienia

prosto w oczy

gdy mówisz
kocham
źrenica oka drży
od zapłakania
w kąciku
łza ukryła czułość
powieka zasłoniła
prawo do podglądania
miłości...
wyświechtanej słowem

ateista( tytuł roboczy)

święci są tak blisko
że mogłabym dotknąć
uświęconej stopy
do Raju
dobijam się
pięścią

święci sa tak blisko
że mogłabym....
uśpiona czujność
anioła
otwiera
znurzone powieki

święci są tak blisko...
nie sięgam
bo stopa
świętość swą
utraciła

bez tytułu III

niepytany
milczy
złotą ciszą
i bogatszy jest
o jedną
chwilę spokoju

bez tytułu

nie mogę
obiecać Ci raju
bo nie wiem
co to jest raj
czy będę?

ale tutaj...
jestem

odbicie

widzę
w odbiciu luster
jak upływam
z czasem