Przez szybe

Dotykam snów przez szybę,
jakby były tuż obok,
a jednak poza zasięgiem dłoni.

Pani Noc drwi ze mnie okrutnie,
zabiera poduszki spod głowy,
plącze myśli we włosach
i nie pozwala zasnąć.

Sen urwany wpół słowa,
dzień za długi o tysiąc oddechów,
a ja stoję gdzieś pomiędzy,
nie należąc ani do światła, ani do ciemności.

Kocham cię.
Kiedy będziesz trochę ciszej,
kiedy ucichną wszystkie oczekiwania,
kiedy zostanie tylko bicie serca.

Kocham cię.
Czasami chcę wyjść,
iść przed siebie bez celu,
nie myśleć, nie pamiętać,
nie pytać siebie o nic.

Kocham cię.
Ale coraz częściej zastanawiam się,
czy jestem jeszcze sobą,
czy tylko odbiciem w Twoich oczach,
kształtem dopasowanym do Twojego świata.

I gdy dotykam snów przez szybę,
najbardziej boję się tego,
że pewnego dnia nie rozpoznam już
własnego imienia.