Poezja

białe obłoki przetacza wiatr 
blade słońce łagodnie muska
na tle błekitu widać każdy strzał

miesza się szarość , biel i barwy błękitu
bezkształtna bryła znika  w dali
i znów błękitne niebo lazurowe
jak kwiat bławatu , niezapominajki

słońce zespala lśniące promienie
kolejny raz czar ogarnia niebo

choć jeszcze śniegi leżą
uśpiony drzemie las
wiosenną radość  świeżą
niesie nam przyszły czas