Światło znów zapuszcza korzenie,
krokus w ogrodzie nie może ruszyć
z miejsca przyciąga życie. Rozdeptany
jeszcze głębiej wrośnie w podłoże.
Chociaż idę, stopy unikają złączenia z ziemią.
Ugruntowana odrębność bezwarunkowo dzieli
mnie i świat. Kłopotliwe kawałki
trzymam na dystans.
Powrót wydaje się mało możliwy.
Regulamin
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
choć wołają hiiacynty,.
zgłoś
A może ten dystans nie jest taki zły, warunek człowieczeństwa
zgłoś
Powrót do ziemi jest nieunikniony
zgłoś
ciekawy
zgłoś
Jeśli tylko, Tereso, dziękuję za obecność i komentarze. Senograsta, z punktu widzenia, który wskazałeś, pełna zgoda, że powrót do ziemi jest nieunikniony. Dziękuję za ciekawe spojrzenie na wiersz.
zgłoś