Twoje wiersze Ewo nie poddają się interpretacji, komentarzowi . Treba je uważnie przeczytać i po prostu przyjąć

zgłoś

Szkoda Wando, że nie jestem zrozumiała, a tylko o to mi właściwie chodzi, jak piszę. Wiersz mówi o odczuwalnym zimnie podmiotu lirycznego, o jego bezbronności. Akt kobiecy w malarstwie miał różne funkcje w kamuflażu, malowany był jako jedyna publiczna możliwość pokazania podniet seksualnych widzowi, bo działała obyczajowa cenzura. Ja tu jednak piszę o nagości inaczej, jako o szczerości, o poetyckim obnażeniu, o „nic do ukrycia”. To wyznanie i skarga o zmarnowaniu jest jakimś też wołaniem o wspólnotę, o solidarność. Ale nie takim wołaniem dzisiejszym jak w mowie dziękczynnej za otrzymanie Nagrody na Kongresie Kobiet profesor Marii Janion, o solidarność kobiet. Ani nie o solidarne komentowanie na portalu Truml. Herman Broch „Lunatyków” napisał, kiedy świat staczał się w mroki dziejowe nie dlatego tylko, że chciano się na wojnie wzbogacić. On tam opisuje międzyludzkie relacje ludzi osobnych, rozczepionych, którzy kopulują, rodzą dzieci, chodzą do burdeli i są zawsze osobno i nie wiedzą, po co to robią.

zgłoś

Nie jest chyba tak źle z moją zdolnością rozumienia, a mimo to, co złapie jakąś nić i wydaje mi sie, że już już ją trzymam, to mi się urywa. A czytałam głośno, raz, drugi, trzeci. A przecież wiem, na zasadzie przeczucia, czy intuicji, że to dobry wiersz.

zgłoś

Nigdy nie wiadomo, czy dobry, bo wiersze przychodzą i sam autor się nie bardzo potrafi w nich połapać. Ale wiesz, jest tu problem hermetyczności i zasadności takiej tajemnicy wiersza, która jest w nim tylko na wiarę, bo kto udowodni, że bełkot to tajemnica, a nie poetyzowanie, fałszywy artyzm w służbie zadziwienia? W którymś Twoim komentarzu Wando na Trumlu przeczytałam, że wołasz o prostotę wypowiedzi. Też uważam, że wiersze powinny być tak proste, jak to możliwe. Ale wiersze często mówią o subtelnościach niewyrażalnych inaczej i tylko one potrafią je wyartykułować, żaden inny środek tego nie wydobędzie, tylko środki poezji mogą się zmierzyć z tematem. Dlatego poszukiwać trzeba celności, która jest zarazem prostotą, ale nigdy odwrotnie. W. H. Auden przestrzegał, by nie pisać pod wpływem emocji i na histerycznym haju. Ja piszę tylko pod wpływem emocji i pewnie dlatego moich wierszy się nie da zrozumieć. Odnośnie Trumla, czytam Was, ale ja w dalszym ciągu mam ograniczony dostęp do netu i tylko obsługuję to, co palące, a nie chcę nie aktualizować mojego bloga, bo zaraz odwiedzający mnie olewają.

zgłoś

To chyba nie chodzi o potocznie rozumiana prostotę, tylko o tą wewnętrzna strunę, trzymajacą wszystko w kupie, którą powinien mieć każdy utwór, a która nie dopuszcza do niekonsekwencji, w których czytelnik się gubi. Prosto można pisać o kwiatkach i miłości i o samotności też, ale to jeszcze nie tworzy sztuki.

zgłoś