...

zgłoś

Wiersz do rozwikłania przez sprawnego psychoterapeutę :) Ciekawe rozszczepienie - ja, która tkwię po same uszy w życiu, które mnie, oględnie mówiąc, nie zadowala, i ta druga ja, ona, jakby starsza siostra, która - mimo doświadczenia i wiedzy o tym, co na końcu, jeśli się niczego nie zmieni - nie jest w stanie zmienić zupełnie niczego. No to, żeby jakoś wyjść z tego impasu, trzeba wziąć sprawy we własne ręce i zdobyć się na wielki akt odwagi - skonfrontować się z własnymi lękami, czyli zrzucić więzy, by uwolnić nowego, kompletnego człowieka. Tak rozumowałem aż do dwóch ostatnich zdań - "Przecież możemy być kochankami" i kolejnego. Wprawdzie można je dopasować do dotychczasowego toku myślenia, ale narzucają się także inne pomysły, o których już tu nie napiszę, żeby nie przeciągać...struny :)) Świetnie piszesz! Pozdrawiam :)

zgłoś

polubiłam Twoje wiersze, dobrze się w nich zatrzymać i pomyśleć

zgłoś

Iks, Jestam dzięki za ślad i słowokropki:) Jerzy bardzo sprawnie rozszyfrowałeś osobowość peelki. Masz idealne predyspozycje na sprawnego psychoterapeutę:P A może nim jesteś? ;) Podoba mi się że tak to widzisz i cieszę się że zastanowiły Cię dwa ostatnie wersy. Puściłam tu myśl dwutorowo chcąc stworzyć pewną dwuznaczność, co doskonale udało Ci się wychwycić. Już samo słowo "pominięci" prawda? daje do myślenia. Skoro znalazłeś więcej niż jeden wariant w sensie interpretacji zakończenia, jestem kontent. Struna naciągnięta na maksa:) Pozdrawiam i dziękuję za komentarz. Mileno, dziękuję miło mi.

zgłoś