27 listopada 2013

dziennik

Laura Calvados
Laura Calvados

Trauer°

Nasze wspomnienia o przeszłości
nie pokrywają się.





Teraz, kiedy nie rozmawiamy więcej, możemy tylko pisać; każdemu wolno przedstawić swoją wersję wydarzeń. 

Gdybyś zechciała zaledwie wyobrazić sobie jak bardzo mi ciebie brakuje, być może byłoby mi łatwiej, mogłabym znów zacząć jeść i próbować normalnie rozmawiać z ludźmi.

Od tamtej nocy włosy urosły mi trzecią część długości ciała. W pokoju wszystko tak, jak zostawiłaś wychodząc. Nigdy nie otwierane okno. 



Lalki o guzowatych ramionach w sukienkach z białego perkalu.

deRuda
28 listopada 2013 o 01:49

perkal... to słowo jest jak zaklęcie. Nie wiem w czym rzecz, ale piszesz układając słowa w niezwykły a zarazem prosty sposób - bardzo bardzo lubie tak ułożone słowa

zgłoś

Jaro
28 listopada 2013 o 09:51

Tam jest ciężko połykać wilgotne powietrze. Zaglądam do pokoju, w którym nie ma już niczego ważnego.Jakby cisza tańczyła z nieuniknionym skutkiem. Pozostają tylko odgłosy smutnych zdarzeń wkręconych w pamięć.

zgłoś

issa
29 listopada 2013 o 09:50

"(Pomyślcie też: To do braku wszystko napływa, to w nieobecności wszystko rozkwita. To wy, nie my, zawsze byliście dziećmi bogów)".

zgłoś

issa
29 listopada 2013 o 09:52

[Margaret Atwood, Opowieści sieroce, fragm., w: [zbiorze prozy] Namiot, przeł. z ang. J. Gardzińska, s. 26]

zgłoś

M.Salome
26 grudnia 2013 o 11:08

Magia. (Tęskniłam Lauro.)

zgłoś

Laura Calvados
27 maja 2014 o 15:01

Salome, Salome....

zgłoś

Kontakt z redakcją



Zgłoś nadużycie


Opcja dostępna tylko dla użytkowników zalogowanych. Zarejestruj się