Zapomnieć chciał wilk, jak szczenięciem był
Zamykasz oczy na widok
fotografii z dzieciństwa.
Za mało na nich
dorosłych rzeczy.
Brakuje strachu
nie do opanowania
i żalu do tego
że dziś
przytulenie misia
pod kocem
nie rozwiąże
żadnych smutków.
zal i rozpacz Robercie..znikad pomocy:(
report
Bardzo emocjonalny wiersz, poruszający do głębi. Jak się zastanowić, to całej ludzkości od zarania dziejów towarzyszy strach nie do opanowania. W życiu jedynie świat marzeń wyzwala nas z okowów strachu i żalu. A jednak życie jest piękne, choćby tylko w chwilach tworzenia dla siebie i innych.
report
dałabym więcej punktów, ale nie można
report
no i nie trafia. dla mnie dzieciństwo to pasmo upokorzeń i czegoś więcej, z czego chętnie wyrosłam.
report
Bene.
report