par un trou de serrure | Damian Paradoks

par un trou de serrure

2 april 2014 at 15:49

par un trou de serrure - przez dziurkę od klucza - z dedykacją dla Pani z kwiatem

Veronica chamaedrys L

3 april 2014 at 08:44

...a kiedy dedykacja dla pozostałych pań?...:)

3 april 2014 at 08:59

Zawsze z myślą o paniach i o Pani w szczególności :)

Veronica chamaedrys L

3 april 2014 at 07:37

„Jedni uciekają tu w przeszłość, drudzy uciekają w przyszłość, bo nie mogą znieść czasu teraźniejszego, czyli czasu bezkształtnego"

3 april 2014 at 09:01

poszatkował czas bezkształtny naszyjnikiem przez dziurkę do klucza odesłał :)

6 april 2014 at 01:12

tędy pójdę dziś spać. to dobre miejsce. zawężenie perspektywy koncentruje. wyraźniej widać świat. kawałek świata. czy na ogół widzimy dużo więcej. szeroki horyzont rozprasza. dziurka od klucza to dla mnie synonim kontemplacji, skupienia w pokorze na małym wycinku, na który, tak naprawdę mnie stać. ku rozwianiu obaw o nudę, ramy dziurek od klucza, są różne. bez obaw o monotonię. a tu, na tym zdjęciu , dodatkowo cieszy mnie cisza. zdjęcie prowadzi przecież wyobraźnię do warstwy dźwiękowej rzeczywistości (pomijając barwy, smaki, fakturę przedmiotów, uczucia) tu brzmi cisza. i spokój. Lubię to zdjęcie Damianie:):)

6 april 2014 at 13:59

przypuszczam że, pani profesor oprowadzająca grupę studentów po wystawie w DSH (Dom Spotkań z Historią) w Warszawie użyła dokładnie Twych słów proponując odbiór części działa wystawionego na ścianie prostym narzędziem postrzegania jakim jest wycięty prostokąt w kartce papieru, Aśćka :) . Moim zadaniem były jedynie wniknięcie w proces percepcji danej osoby by w miarę trafnie i bez zakłóceń uchwycić to co jest przelotne :) Zawsze czuję się wtedy jak 'złodziej' myśli ;) Niezwykle jasny jest Twój komentarz :)

6 april 2014 at 15:41

hm, czy dokładnie..:) jeśli to była Pani Profesor, która mnie uczyła..

6 april 2014 at 15:44

dziabu, dziabu udziabiłeś:) DH to potencjalne, wymażone miejsce pracy, może kiedyś, jak będę stara i mądra. August i potęga obrazów - tytuł jednej z moich ukochanych książek. na razie tyle, bo mi nurt życiowy mówi, że do historii u jeszcze wrócim, teraz lecim:)

6 april 2014 at 15:46

Poza kropkę własnej wypowiedzi nie sięgnąłem. Być może Twoja Pani profesor ;)

6 april 2014 at 15:47

i sory za wymażone, dysleksja mnie nie che opuścić, no cóż, może to chwilowo wymazać:)

6 april 2014 at 15:50

znowu haiku:) będzie z tego kiedyś wiersz:) albo podręcznik: "Jak rozmawiać i porozmawiać z Haikantem":) pa pa

6 april 2014 at 15:53

ciao! Aśćka ;)

jeśli tylko

6 april 2014 at 14:05

agorafobia na zdjęciu nie boli

6 april 2014 at 14:11

nie zrozumiałem, jeśli tylko :)

jeśli tylko

6 april 2014 at 14:22

komentarz do Twoich słów - świat przez dziurkę od klucza jest pełny i przyjazny , a pełny przytłacza (tak odebrałam :) właściwie to po agorafobia mógłby być myślnik :)

30 december 2014 at 18:29

a dzięki temu zdjęciu, zaczęłam robić zdjęcia:):):)

30 december 2014 at 23:35

zapisuję ;)

30 december 2014 at 23:37

tylko skrupulatnym mini-kodem z porozumiewawczym mrugnięciem:)

30 december 2014 at 23:59

na co dzień mrugam tylko do malutkich dzieci z mamusiami za rączkę. Udaję że nic a mamusie pozostają dziwnie zdezorientowane ;)

31 december 2014 at 00:02

hi hi:) dzieci za to rozumieją doskonale:) bo to mrugające móżdżki i mruczki:)

31 december 2014 at 00:10

dzieci pięknie reagują :)

31 december 2014 at 00:12

to najprawdziwsza prawda:) One po prostu reagują:)

31 december 2014 at 00:21

czują się bezpiecznie w uścisku dłoni mamy i to je wyzwala bez reszty:)

31 december 2014 at 00:27

może z taką świadomością: że jest się w uścisku życzliwych ludzi: Mamy, Taty, Dziadków, Przyjaciół, Bliskich trzeb rano iść do pracy i wszystko przeżywa się łatwiej:)

31 december 2014 at 00:31

odbiór 'mrugnięcia oka' u dzieci przenosi się do uścisku dłoni i mama wie że coś jest niezwykłego ;)

31 december 2014 at 00:33

muszę to wypróbować:) kiedyś znajoma opowiadała, jak to jej pięcioletnia córka, postanowiła nie chcieć z nią iść po moście, wyciągnęła łapkę, stanęła okoniem i zaczęła się drzeć, matka też, zaczęła łapać małą, bojąc się, że ta wpadnie pod samochód, a dziewczynka w nieboglosy: ludzie ratujcie on chce mnie porwać!!! to druga strona medalu dziecięcej niewinności:) hi hi

31 december 2014 at 00:37

to już przypadki z samego końca krzywej rozkładu Gaussa ;) Wariata poznaję bo wyrywaniu parasolek starszym kobietom w obawie że to czarownice ;)

31 december 2014 at 00:40

o matko, tak oni potrafią być bardzo pomysłowi - mądry wariat:) szaleństwo idzie często w parze z nadzwyczajną zdolnością obserwacji - sęk w tym, że oni wszystko n głos i wprost a reszta świata jakoś nie bardzo chętnie...