nie wiadomo z którym słowem

z potrąconego tornistra wybiegły zeszyty
rachunki samotności szlaczki ucieczek
laurki cudzych przewin w codzienności
gdy tylko chleb choć nawet ciepłą ręką
ale bez ramienia
to nie tkanie dywanu to budowanie
domku z pucla i głodu czułości..
a ja słuchałam jak zmienia się
tło w starych zdjęciach
chciałam jeszcze wypić kawę z pianką
ale nie weszła..