rafa grabiec
ALL WORKS Poetry (583) Prose (6) Diary (21) Photography (96) Graphics (21) Books (1)
About me Friends (8)

2 october 2015

poetry

rafa grabiec
rafa grabiec

czasem bywam z głową w chmurach

moje ręce widzą oczy czują
przecież wiesz do czego jestem zdolny kochanie
nasz ogród jest porośnięty cierniem więc po co nam róże
 
ci co chodzą boso po snach  kończą za kratami
można mieć wszystko tylko trzeba mieć szuflady w głowie
szukamy świeżych minut by nie pamiętać jak pijani osiągnęliśmy siebie

Parvus
2 october 2015 at 21:50

Świetne metafory, zwłaszcza w drugiej stronie ;)

report

birczin
3 october 2015 at 11:10

nieco lunatyczny wiersz, mężczyźni mają szuflady, a kobiety splątane kable ;)

report

Contact with us



Report this item


You have to be logged in to use this feature. please Register