Tam gdzie bezpiecznie | ratienka

Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

	ratienka
	ALL WORKS Poetry (153) About me Friends (69)

20 june 2014

Tam gdzie bezpiecznie

poza mną cienie kłujące horyzont
drogowskazy bez znaków

kamienne pustynie upstrzone kałużami

biegłam i biegłam uciekając
od własnych myśli

przez ścianę mgły i okaleczony las
wprost do sadu

w ciszę smakowo - zapachową
posklejać strzępy tego

co jeszcze dałoby się ocalić

20 june 2014 at 23:54

milo sie ciebie czyta:))))

21 june 2014 at 00:02

Dziękuję Bazyliszku, witaj! :)))

21 june 2014 at 00:16

hej wiesz umiesz i ja zawsze patrze no wiesz tam wyzej, i czy wiesz tam gora, tam szxzyt, wlasnie ratienka:))))

22 june 2014 at 00:34

Miły jesteś Smoku, ale z gÓry łatwo się spada, zapomniałeś? Pozdrawiam cieplutko. :)

21 june 2014 at 00:18

dla mnie ratienko jestes tak jestes:)))9

22 june 2014 at 00:41

Pozdrawiam, wpadaj częściej, proszę. :)

21 june 2014 at 15:26

Nie przesadzaj Smoku! Nie lubię kadzenia, wiesz o tym. :)

Jerzy Woliński

21 june 2014 at 17:28

oby się powiodło:)

22 june 2014 at 00:28

Witaj Jerzy, dzięki! Pozdrawiam. :)

22 june 2014 at 17:08

... na ogół uprawiamy takie biegi myśląc, że ucieczka jest możliwa. Im szybciej, im dalej - tym cięższe zderzenie z prawdą i spotkanie z sobą...Wtedy ten sad może nas ocalić, pomóc się pozbierać "w ciszy smakowo - zapachowej"...Piękny wiersz, Ratienko , z optymistycznym - mimo trudów wędrówki - przesłaniem. Ściskam serdecznie.

23 june 2014 at 15:09

Tak Zuziu, masz zupełną rację. Nie da się uciec od siebie, ani od swoich myśli, poplątanych, pogmatwanych... Sad kojarzy mi się z czyś przyjemnym, bezpiecznym, gdzie można się ukryć i przeczekać wszelkie burze... Dziękuję Ci za pochylenie się nad moim tekstem. Buziaki. :))))

22 june 2014 at 23:58

ocalić przyszłość :)

23 june 2014 at 15:13

Witam Jaguś! No, nie wiem, czy to się da zrobić... Miło, że zatrzymałaś się przy moich wierszach. Serdecznie pozdrawiam. :)

23 june 2014 at 00:01

nie jest to proste, ale...

23 june 2014 at 15:17

Dziękuję Doremi, że zajrzałaś, miło mi. A co jest proste? Pozdrawiam cieplutko. :)

23 june 2014 at 15:43

świetne, obrazowe, w 4 wersie zrezygnowałabym z zapisu "przed siebie" - w domyśle wiadomo, że przed siebie

23 june 2014 at 16:41

Hmm, Ananke, może masz rację, pomyślę. dziękuję, że zastanowiłaś się nad moim wierszem, jestem wdzięczna. Pozdrawiam cieplutko. :)

24 june 2014 at 20:16

do sadu w bezwoń i bezzapach??? - tak brzmi ta cisza jak kakofonia w prożni ...aaaleeee

24 june 2014 at 20:54

Aaaleee? Muanku dokończ, proszę. :))))))

bosonoga - Gabriela Bartnicka

25 june 2014 at 16:33

Czytam bez "przed siebie". Pomyśl dlaczego? "poza mną cienie kłujące horyzont " - fajne! Pozdrowionka :)

25 june 2014 at 16:57

Hej, Bosonóżko! Posłucham Ananke i Ciebie, ponieważ po zastanowieniu się, także doszłam, że niepotrzebne. Dziękuję, moje Drogie! :)

1 july 2014 at 20:13

To tak jak we śnie,ale z dobrym zakończeniem:)Pozdrawiam::)

2 july 2014 at 19:03

Hej, Jaro, miło, że wpadłeś! Ale tak bywa w realu, a nie we śnie... :) Pozdrawiam ciepło.

31 july 2014 at 07:50

Ucieczka czasami nic nie daje; ale bywa też tak - że w desperackim odruchu - jest orzysłowiowym strzałem w dziesiątkę: pozwala dotrzeć do bezpiecznego miejsca, swojego, jedynego, w którym najbardziej akceptuje się własne jestestwo. Ładny Twój wiersz. :)

31 july 2014 at 16:41

Witaj, Wiktorio! Tak, często szuka się takiego miejsca, ale nie zawsze się je znajduje. Dziękuję za pochylenie się nad wierszem, pozdrawiam ciepło. :)

15 september 2014 at 22:18

... lubię wracać do Twoich wierszy, Ratienko... pozdrawiam ciepło.:):):)

Towarzysz ze strefy Ciszy

15 september 2014 at 22:41

ocalac to co zostalo zamiast tworzyc to co powinno byc- blad kazdego czlowieka ktory wpada w panike

15 september 2014 at 22:52

Hmmmm, uważasz, że jestem panikara?! Może trochę racji masz Towarzyszu... :)

Towarzysz ze strefy Ciszy

15 september 2014 at 22:55

zycie potrafi osaczyc i najtwardszych z twardzieli...

15 september 2014 at 23:10

A z tym się zgadzam jak najbardziej! Ale wiesz sam, że pisze się nie tylko o sobie, prawda? :)

15 september 2014 at 23:14

prawda :)

15 september 2014 at 23:19

Witaj JT, miło, że zawitałaś. :)

19 september 2014 at 23:42

... żeby tworzyć to, co powinno być, trzeba ocalić to, co pozostało... Fundamenty muszą być...

19 september 2014 at 23:56

Aaaaaaa, tu Cię mam, aha?! I pewnie masz rację Zuziu... :))

19 september 2014 at 23:46

... a w życiu każdego - słabego czy twardziela - zawsze jest coś, co warto ocalić....

19 september 2014 at 23:59

Przynajmniej trzeba się starać, by ocalić, jeśli się tylko da... Dziękuję Zuzanko za obecność na moim profilu. Pozdrawiam ciepło. :)))

29 september 2014 at 19:47

ratienko - plastycznie i ciekawie napisany wiersz :)

29 september 2014 at 19:56

Dziękuję Turkusiku za Twą obecność i poczytanie wiersza, pozdrawiam cieplutko. :)

15 october 2014 at 18:23

świetny, żałuję, że jestem tu dopiero teraz :)

15 october 2014 at 18:26

Nigdy nie jest za późno na odwiedziny... Witaj! :)

15 october 2014 at 18:24

przyroda tak często daje ukojenie...

15 october 2014 at 18:47

O, tak, drzewa, łąka, kwiaty... .:)