Poetry

Zatrzymać czas
a może bardziej
zabrać ze świata
zapach drzew rosnących za oknem
głos liści wznoszących się na wietrze
szmer wody wspinającej się po rurach do góry

Kołysać się ze wskazówkami zegara
albo ręką czarowć
przestrzeń i miejsce
ale nie ludzi

Mówić nie ma potrzeby
język spętany sam nic nie powie

W myślach świat bardziej prawdziwy
nie boli
nie szczypie
nie gryzie

Być jednym i z jednym
na zawsze
Ja autyzm