nasza wieczność

moi bliscy zmarli wciąż przychodzą we śnie
nie mówią skąd przyszli ani dokąd idą
mówią bez pamięci - pamięć była wcześniej
później tylko koniec jeden raz na tysiąc

moi zmarli we śnie nie jedzą kolacji
nawet gdy zapraszam na zwykłe ognisko
siadają za stołem jak dla dekoracji
ze smutkiem na twarzach dobrze że choć blisko

patrzymy na siebie a co nam zostało
cóż da nam rozmowa zaglądanie w przeszłość
ziemia zapamięta słońce które wstało
a wszystko co później to już inna wieczność

2026-08-26