ziza
ALL WORKS Poetry (3) Prose (1) Photography (2) Postcards (1)
About me

Zmiana sposobu prezentacji

8 august 2011

photography

ziza
ziza

8 august 2011

prose

ziza
ziza

Czarne gwiazdy Hollywood

Gasną światła i zachwyty na wzgórzu sławy, ale jest jeszcze ktoś, kto próbuje złapać ostatni cień blasków. Jakaś osoba wciąż nie jest nasycona i być może dlatego postanawia spędzić noc w opuszczonym studiu nagrań. Poprawia długie, gęste włosy i po raz kolejny maluje usta czerwoną szminką, mizdrząc się przy tym do uśpionych fleszy aparatów.
Rozdaje pocałunki do wyimaginowanej publiczności ubranej w diabelską ciekawość, chodząc tam i z powrotem jak dama po zrujnowanym pomieszczeniu. Ukłon, obrót, obrót i… upadek.
- Och…nie! Co za wpadka! Wymuszony i ironiczny uśmiech wdarł się na usta, które jakby przylepione do porcelanowej, bladej twarzy spijały ostatnie krople świeżości. Na cerze dziewczyny nie zdążył jeszcze odcisnąć się brutalnie czas, jednak z powodu ziemistej, szaro – żółtej skóry nie wyglądała na dziewiętnastolatkę.
- O Rany! Jutro pewnie wszystkie brukowce będą się zabijać żeby pokazać mój niewinny upadek i znów będzie o mnie głośno. Będą mi zazdrościć lub wyśmiewać , podziwiać i nienawidzić, ale w końcu czego się nie robi dla rozgłosu.

Inez była bardzo utalentowaną dziewczyną, do tego uroczą i kulturalną. Miała to COŚ w sobie, co sprawiało, że nie dało się oderwać od niej wzroku. Głosem powalała na kolana rozdając czułe dreszcze każdemu, kto go usłyszy. Kobieta godna największych scen Broadway'u. Nie jakaś celebrytka , a (...)

--- full text ---

8 august 2011

poetry

ziza
ziza

Moje piekło

Stoję przed bramą
upstrzoną gęsto wybałuszonymi oczami
śliski wzrok zdarł ze mnie odzienie
i wepchnął w ciemność
niekończących się mrocznych korytarzy

Do popiołu pod stopami
dobił mnie głos
naga bezbronna istoto
to jest piekło

Samotność przywitała chłodem
umierającą duszę
krzyki aniołów grają w uszach
a powietrze sieje obłędem

Dalej szklane lochy
ukazują koszmary
teraz mogę się nimi karmić
i nigdy nie będę syta
bo tu nie ma końca

Srogi mrok wyłonił portret
(...)

--- full text ---

8 august 2011

poetry

ziza
ziza

Gnoza życia

Czarna noc płacze
romantyczna śmierć
zmazała księżyc
z mego nieba

Światło blade pada
na twarze obojętne
szatę wiary przywdziewa
pragnę podrzeć ją
i na nowo czarną nicią
utkać maski

Na czołach napis wyryty miłością
czy Bóg tego chciał
sny w podświadomości tańczą
to bal ostatni
już nikt nie zagra nam

Krzyki modlitwy składam
na ołtarzach szaleństwa
w co wierzyć przyszło nam
zły los przewertował kartki
w księgach moralności
(...)

--- full text ---

8 august 2011

poetry

ziza
ziza

Pani melancholia

We mgle śpi moja pani
lodowatą dłonią przynosi łzy
z deszczem śpiewa rozpaczliwie
czarnym pyłem sypiąc w twarz

Rzuciła me szczęście
w ognisko chciwych płomieni
i z szarym dymem śmiała się
do mego serca

Czule całuje me oczy nocą
obiecując kolejny ranek szarości
piękna blada księżniczka
włóczy się za cieniem
w cudnie uśmiechnięty dzień

Królowo pękniętych serc
tak lekko stąpasz po dywanie
ostatnich pięknych słów
depcząc je niczym chwasty
nie zrozumiesz nigdy krzyków
płynących ze mnie

Ja chcę żyć!

Contact with us



Report this item


You have to be logged in to use this feature. please Register