Zmiana sposobu prezentacji
Gasną światła i zachwyty na wzgórzu sławy, ale jest jeszcze ktoś, kto próbuje złapać ostatni cień blasków. Jakaś osoba wciąż nie jest nasycona i być może dlatego postanawia spędzić noc w opuszczonym studiu nagrań. Poprawia długie, gęste włosy i po raz kolejny maluje usta czerwoną szminką, mizdrząc się przy tym do uśpionych fleszy aparatów.
Rozdaje pocałunki do wyimaginowanej publiczności ubranej w diabelską ciekawość, chodząc tam i z powrotem jak dama po zrujnowanym pomieszczeniu. Ukłon, obrót, obrót i… upadek.
- Och…nie! Co za wpadka! Wymuszony i ironiczny uśmiech wdarł się na usta, które jakby przylepione do porcelanowej, bladej twarzy spijały ostatnie krople świeżości. Na cerze dziewczyny nie zdążył jeszcze odcisnąć się brutalnie czas, jednak z powodu ziemistej, szaro – żółtej skóry nie wyglądała na dziewiętnastolatkę.
- O Rany! Jutro pewnie wszystkie brukowce będą się zabijać żeby pokazać mój niewinny upadek i znów będzie o mnie głośno. Będą mi zazdrościć lub wyśmiewać , podziwiać i nienawidzić, ale w końcu czego się nie robi dla rozgłosu.
Inez była bardzo utalentowaną dziewczyną, do tego uroczą i kulturalną. Miała to COŚ w sobie, co sprawiało, że nie dało się oderwać od niej wzroku. Głosem powalała na kolana rozdając czułe dreszcze każdemu, kto go usłyszy. Kobieta godna największych scen Broadway'u. Nie jakaś celebrytka , a (...)
--- full text ---
