Życie - dajesz ty w kość
ucząc, że jestem
ledwie jedną z nieskończonej
liczby istnień.
Wracając później do siebie
należało stwierdzić -
coś mnie jednak różni
od gwiazdy,
od wody,
od kamienia.
Dopiero wtedy można dalej
spokojnie siadywać
w ostatniej ławie kościoła,
co absolutnie nie przeszkadza
czuć się w centrum
coraz częściej i dłużej
Offline.
*skrót od: fear of missing out
Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
nieskończenie mała niewyobrażalnie niezbędna cząsteczka wszechświata. Sam fakt pojawienia się (nas)gdziejolwiek nadaje tej chwili ważności:))
report
Za Xymo... Świetny wiersz... Pozdrawiam, Gabrysiu!
report
tak! :*
report
ci co w ostatniej ławie siadają, są najbliżej Boga:))
report
Gabrysiu kocham Ciebie i co teraz:))))
report
Jak przeczytałem to mój status 'Offline' szybko się zmienił :) Ciekawy zamysł !, puenta taka wręcz na czasie :) Kapitalny wiersz ! :)
report
dziękuję Wam, wszystkim, którzy czytaliście i każdemu z osobna za wpisy sympatyczne - pozdrawiam serdecznie.
report