Cały upleciony z nostalgii i swoistego fatalizmu. Coś sie już, już, za chwilę skończy, zniknie

report

ujmujaca retrospekcja, szczesliwy ten kto doswiadczyl takich powrotow - naleze do takich szczesliwych wiec ujal mnie ten wiersz. Chcialoby sie zacytowac kazdy wers, ale moze ten: i reanimujemy wiarę/że tworzymy wspólnotę piekne! pzwm..

report

O, jak miło Cię czytać Marysiu. Piękna końcówka. Zastanowiłabym się nad "dopełniaczostwem". POpatrz, że ten źle brzmiący "flesz wspomnień" nic nie robi wierszowi - wyżej jest przecież sygnał: "że nic się nie zmieniło a my wciąż piękni dwudziestoletni", zatem flesz bym odżałowała, bo w dodatku urody jest średniej. Ten flesz to jest maly pikuś w stosunku do "Pieszcząc się złudną nadzieją". Gdyby znaleźć frazę mniej napuszoną, choćby" mając nadzieję" lub po prostu : "wierząc", wiersz moim zdaniem zyskałby ogromnie. Ja sobie en tekst skopiowałam i usunęłam flesza i nadzieję i wyszedł piękny kawałek. Oczywiście to jest takie moje gdybanie, bo może nie mam racji. cmok

report

Mirko, jak miło, że tu zajrzałaś. Pewnie masz rację. Mimo że tekst jest dawny i już gdzieś publikowany, będę go poprawiać. Napisany bezpośrednio po takim zjeździe koleżeńskim (po wielu latach od matury) ma w sobie trochę świeżej ekscytacji. Masz dużo racji w sprawie "flesza" i w ogóle. Generalnie sama mam immanentną manię "poprawiactwa", jak się tekst odleży, to inaczej na niego patrzę i łatwiej dokonuję zmian. A Twoje podpowiedzi i uwagi są bezcenne.

report

Ja mam tak samo z poprawianiem:)

report