Poetry

Los to płot w zimowym krajobrazie
kilka stron o drodze i drzewach

i o słonym łososiu
w moich okopconych mięśniach.


Mówi twarz
co czuje ciało
zabiję
to boli

Mówi ciało
musisz bo mieszkasz
w mózgu

to we mnie żyją
twoje porty

mogę mieć rurkę w krtani
i sączyć płyny
ale to we mnie żyją
twoje porty.


Z kaloryfera leje się pejzaż zimowy
zatacza kręgi koncentryczne

opisuję
za pomocą prostej

mnożą się kwadraty i sześciokąty
cisza

na klatce schodowej.


Poświata na jej policzkach
ona przyciąga do siebie papier
spod palców strzela iskra absurdu

ona jest snem który uśmiecha się smutno.


Co czuje ciało
gdy tonie
gdy nosi w sobie
cierń

kolejny dzień jak wiatr
burzyciel

śmierć jest we mnie - dumnie to brzmi
kołuje pejzaż zimowy.