Z milionów starości wybrałam tę jedną,
spękaną i ciemną, niby kawałek drewna,
wyrzucony przez morze.
Próbowała wrosnąć w brzeg,
nietknięty jeszcze strachem,
nie tyle przed samymi ciemnościami,
co przed ich powolnym zapadaniem,
kiedy zniżają lot, dmuchają niepokojem w oczy.
Zaniosę ją do domu, ogrzeję, wygładzę.
Będę wdychać smolny zapach skóry, z której powoli
zdejmę zmarszczki, nocne przędziwo.
Później wszystko, co wejdzie mi w dotyk,
pamięć zacznie wyjadać z ręki, szczapka po szczapce.
Z mojego czasu odsypię tyle, ile będzie trzeba,
aby ta twoja starość, niedokończona,
zdążyła jeszcze usnąć pod czułym okiem,
a nie w jednym z pustych wymyślonych pokoi
zamurowanych na zimę. Następnie
niech wiatr i ziemia czynią swoją powinność,
gdy szara godzina zacznie wypełniać nas piaskiem,
na niepoliczalne ścieżki, jeszcze nie wiem dokąd.
Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
W sumie to takie jakby o resztkach młodości. Zachować spokój . Swój albo czyjś? Zatroszczyć sìę o siebie. To można wybrać starość jak swój los(dole, ducha) dusze wybierają w widzeniu Era?
report
Raczej unikałbym zdrobnień typu "szczapka po szczapce", moim zdaniem lepiej brzmi "szczapa po szczapie", a na pewno poważniej. I jeszcze jedno "szara godzina"? Musi być szara? bo szara to zwyczajna, zwykła, codzienna; a może ostatnia... Wiersz podoba mi się. Pozdrawiam.
report
Dzięki wszystkim. sam53 - "szara godzina" jest określeniem pory dnia (a nie szarości w sensie nudy, zwyczajności itd.) - to jeszcze nie zmierzch/wieczór, ale już powoli zaczyna się ściemniać. Zazwyczaj odczuwalne to jest zimą i jesienią, w pochmurne dni. Pozdr.
report
Dużo nie brakło, żebym nie rozpoznał jednej z najlepszych polskich Poetek :) Truml ma ogromne szczęście że zawitałaś na ten portal. Serdecznie pozdrawiam.
report
AS - witaj! ale nie jestem pewna, czy mnie z kimś nie mylisz, albo trochę przesadzasz;) . Wróciłam do wierszy. po 7 latach wymuszonej przerwy i idzie mi tak sobie. Tak czy inaczej, miło mi Cię znowu spotkać, bo wiele lat temu to Ty właśnie zachęcałeś mnie do pisania :)
report
I miałem rację :)
report
wracam pod Twoje wspaniałe wiersze; byłoby super gdybyś coś dołożyła; pozdrawiam serdecznie :)
report
Rzeczywiście, bardzo dobry wiersz. Dobrze się Ciebie czyta.
report