Diary

Spotkałam go przypadkiem. Ja na autobus, on jak zwykle przed siebie. "Szybko, szybko!" - poganiałam go, widząc jak zmierza w moją stronę, choć w duchu zadawałam sobie rozdrażnione pytanie: po co on tu idzie. W jednym momencie uświadomiłam sobie jaka jest przepaść między nami. I jaki ogromny mam żal do niego. 

Żeby coś było dobre, trzeba o to dbać. Kiedy się nie dba automatycznie przestaje być dobre, przestaje być takie, jakie było. Gubi się wartości, traci sens, człowiek staje się biedniejszy o jakiś element, a bogatszy o żal. I bezsilność. Wątpliwości. Znikają ambicje, pojawiają się wątpliwości. Czy warto... Czy się opłaci. Czy cokolwiek. Jeszcze jest. Do ratowania, do odzyskania, do poprawienia. Pojawiają się pytania.

Czy to już koniec, pogodzić się z tym i zacząć nowy etap? Tak musiało być, to przeznaczenie, z którym się nie wygra?

Czy nie? Czy walczyć? Walczyć do końca o zepsutą relację, do której samemu się doprowadziło?