Diary
Zmiana sposobu prezentacji
Złość nie potrzebuje ognia ani topora.
Burzy i niszczy od środka.
Zaufanie i spokój odchodzą w zamęcie,
a gdy krzyczy milkną mądre słowa.
Zamiast radości zostają zgliszcza.
Złość szkodzi temu,
kto się jej kurczowo trzyma.
koronki zwiędłych nici porozumienia
W czwartek o ósmej siedemnaście przeszedł koło mnie wiersz. Nawet mnie nie zauważył. Czule prześlizgiwał się między kroplami deszczu, którego jeszcze nie było. Przed dziewiątą pojawił się drugi wiersz. Spojrzał na mnie. Spojrzał i poszedł dalej. Bosymi stopami rozgarniał znoszone wspomnienia. A myśli falowały. Trzeci wiersz.. a trzeci wiersz kryje się w zakamarkach kory, wyrasta powoli jak pomylone jesienne pędy..
kolejny dzień bez siebie
drażni wszystko zza firanki
krzyczy, zaprasza, woła:
"bądź sobą"
lecz tu o nas plotkują ściany
po co
jak
dlaczego
rozpatrują każdy krok
wciąż pachnie tobą
włączę tryb samolotowy
odetnę szepty od myśli
może wtedy poczuję słońce
patrzę na twoje usta
wypadają z nich słowa:
kocham, pragnę, jesteś
dotykają, wibrują lekkim oddechem
już nie słyszę, czuję,
zaplatają się w myśli
nie pytasz, poznajesz
i one przyczajone, drapieżne
już wiesz: gdzie, kiedy, jak
zapominam,
jestem daleko od siebie
powtarzasz: jesteś moja
Minął mnie poranny długi cień, do którego przyczepiony był człowiek. Motor, animator, nosiciel. Niewolnik. Nie można pozbyć się cienia. Strząsnąć go. Na przykład podskakując. Można go chwilowo odczepić od stóp, ale jest to stawanie na głowie. Więc i w metrze i w swetrze.. A wieczorem cień i jego człowiek miną mnie w drugą stronę, w kierunku nocy. Która jest w-cienieniem..
Czy ktoś może wytłumaczyć mi, na jakiej zasadzie posty są ukrywane? Bo wtedy nie będę po prostu robił problemu i nie publikował tego, co pod cenzurę - której logiki w tym kontekście na prawdę nie rozumiem - nie podchodzi. Mnie będzie mniej nerwów, a Moderatorowi mniej wysiłku. Śmiech na sali w niektórych wypadkach. Jasne, mogę publikować, póki co. Ale czemu kurwa nie mogę być sobą?
https://youtu.be/-N8wCWUGRTE?si=8s_KQIjOz98sEBz_
From Beyond The Wall of Glass - The Dusk at the Downtown
więcej niż 1000 słów (i jest trochę niedoróbek)
https://youtube.com/playlist?list=PLOb9zBlvd-7Y&si=k8UuScO4J8llyur5
Moja płytka
(Sorrowhead - To Be Hipotetically Lost Within)
Kurwa, pan Hyde. Nie jest to dobre, ale jest. Gadam z Panem Hyde i pytam: czego Pan właściwie chce. On mówi, ślini się: DESTRUKCJI. A ja mówię - to może chociaż TWÓRCZEJ DESTRUKCJI. A on ignoruje, albo jest tak zapatrzony w swój amok i mówi, za Liroyem, że jebać mu się chce.
Skąd to się bierze? Ta destruktywność? Gatunku ludzkiego? Są te koncepcje, ale już mi się nie chce wnikać we więcej, niż znam. A na razie wgl. mi się nie chce wnikać, bo robię sobie od Niedzieli urlop od myślenia. Panie Hyde, hipotetycznie, co, jak już wszystko zniszczysz, co dalej? I tak to ja będę z tego powodu cierpiał, a nie Pan, bo Pan jest tylko jakimś podsystemem mojego ssaczego mózgu, a to ja muszę trzymać to wszystko w ryzach, Pana też, z całym szacunkiem i sympatią, Panie Hyde.
Idę chlać.
...
Może jestem naiwnym dzieciakiem wykorzystywanym w dzieciństwie przez pielęgniarkę, ale Pan Hyde mi się uruchamia jako obrona. To ma sens, o ile cokolwiek ma sens, a skoro fizyka ma sens, to to może też. Taki trop.
Panie Hyde, My Guardian Anger.
Dobra, na razie Pan Hyde rozkoszuje się cukrowym barankiem, tylko żeby potem nie poszedł na łowy, wiesz, bo chuicho jest pierwiastek uran, a on i tak jest częścią podsystemu, a jak coś to cierpi cały system, tj. JA, Pietras Adam. Pan Hyde znika jak cierpię, stawia się do oporu, ma kurwa siekierę, ale jakby co, to w bólu nie (...)
--- full text ---
I - Absurd
Jestem więc dzieckiem czy wykwitem? Wpisany w Tkankę Rzeczywistości od wieków, czy jednym z miriad nasion rozsianych przez wiatr? Bo to pytanie o to, czy moje życie ma, czy nie ma - znaczenia. Otóż gdyby miało mieć, wydaje się, wystarczyłoby dostroić się do woli przedwiecznej i czynić swoją, choćby i skromną, powinność - i to powinno wystarczyć za całe szczęście życia. Może wola przedwieczna pragnie, bym pytał, bym pisał ten tekst, skoro miriady czynników wyrzeźbiły Rzeczywistość w ten sposób, iż tu i teraz jestem i robię to, co robię? To może wytrych - skoro sam nie porafię nadać sensu własnemu życiu, liczę na to, że uczyni to Bóg - Przyjaciel.
Mawiało się kiedyś u modernistów, by wierzyć w wiarę i jest to pewne qui pro quo, służące może jakimś aktom, rozpalające taką czy inną władzę duszy, ale też, z drugiej strony, wiara, nareszcie, powtarza się to od zawsze, przekracza rozum, trzeba, jak ktoś to napisał, zrobić krok w chmurach. Ale czyż to nie wszystko forma treningu, treningu charakteru, przekraczania barier własnych nałogów, nerwic i ograniczeń, które każą chodzić w kółko? Albo też pieśni ku pokrzepieniu serc, sprawiające, iż uświadamiamy sobie nieprzewidywalność rzeczywistości, a łut szczęścia albo powiew wiatru mylimy z interwencją Ducha, jak ten biedny Neandertalczyk, który nie mógł już wytrzymać nocy wśród zawodzeń dzikich zwierząt i (...)
--- full text ---
