przyrost naturalny

chłopiec
pociągnął za spust
i jego dzieciństwo
trafiło prosto w serce
wroga

narodził się
kolejny trup

kartografia

ktoś
szukał aksjomatów
kto inny
urządzeń pomiarowych
jeszcze ktoś
znaczeń

poeta znalazł
punkt na marginesie

tam właśnie milczenie
rozłożyło swoje mapy
a gdy usłyszało
że to
nie ma sensu

zostało metaforą

czas parzenia

stygnącą herbatę
pijemy w biegu
do śmierci

prześwit

noc
bez pytań

otwiera się przestrzeń
dla wszystkiego
co milczy

z pamiętnika niespełnionego talerza

najpierw
odparowała woda

potem
zniknęły warzywa

następnie żeberka
weszły w epokę brązu

na dnie garnka
odkryto ślady zaawansowanej cywilizacji

oraz cień
przypalonego protestu
pomidora

każda zupa
prędzej czy później
staje się historią

trop

krok
bez nóg

pytanie
które zostawiło ślad

półpróg

między chwilami
szczelina

słowo
zawieszone w milczeniu

zmierzch
przenikający do światła

znaczenia
opuszczają jesień

tu
liść
jest drżeniem
które zapomniało
skąd przyszło

samozapis

pies z nosem
w gąszczu własnych definicji

nic
się tutaj nie wydarzy

ciąg dalszy
jak drzazga
utkwił
w tu i teraz

i tylko trawa
przejmuje się
przepowiedniami
rachunku prawdopodobieństwa

stoję na uboczu
obserwując ciszę
polującą
na zaspane sekundy

moją stopę
dopadła
(...)

--- full text ---

pozór

nic
nie wraca

nic
nie odchodzi

jest tylko
ciągłość
bez świadomości
istnienia

i rysa
która nie wie
że dzieli

z tej niewiedzy
powstaje kształt
udający linię

żeby
móc
trwać

wektor

noc cienka
jak papier
przejście bez śladu

w przestrzeni
coś trwa
coś oddycha
coś patrzy

otwiera się
światło

w pamięci droga
którą kiedyś było

twoja forma
nicuje kierunek
ruch jest bez imion

wychodzisz
w stronę
bez początku

bez końca

wiersz dla syna

szczęście
nie musi nic robić
poza byciem
tam gdzie jest

nie opuszczaj go
dla cudzego nieszczęścia
bądź raczej
siłą przyciągania
która udaje
że niczego
nie przyciąga

wszystko
co próbuje cię wciągnąć
wpada
dokładnie tam
gdzie ty
nawet nie drgnąłeś