Poezja

istnieję jedynie teoretycznie. siateczka neuronowa
rozpięta między zgarbionymi kamienicami
szare komórki walające się w komorach 
grobowych i gazowych
 
bije we mnie kostka. cukru, może lodu
myszy słyszą stukot 
 
gdybym zmaterializował się pewnie zaraz
zostałbym dotknięty cynocefalią
i łaź tu z psim pyskiem
 
więc siedzę po wewnętrznej stronie. 
mały wielotwarznik
raz kobieta- raz kwiat zamknięty w paczce
nabojów. urodzę się - z ciemnicy
wykuśtyka trójnoga koza 
 
zbliża się okres lęgowy
a przecież większość zwierząt
dawno zmieniła się w węgiel
(czymś trzeba napalić w piecu
nieogrzewane ściany muzeum porosłyby
nie daj boże, prawdziwkami)
 
kto wyjdzie na świat - ja, żółw czy pająk?
rzucam kostką. choć wszystkie boki 
- z bielmem. ani jednego zdrowego oczka