|
| |
|
WSZYSTKIE PRACE
Poezja (761) Proza (10) Dziennik (77) Fotografia (10) Grafika (18)
O autorze Znajomi (52) | |
mżawy poranek niedzielny
w towarzystwie herbaty i papierosów
przy stoliku wyczyszczonej z ludzi
dworcowej restauracji –
taka przestrzeń
ze skłębionymi w dłoni znaczeniami
na dwa głosy
zaraz staniesz w drzwiach
niezapowiedzianej tęsknoty
i podarujesz mi wotywną świecę
z płomieniem niepokoju
podobno ocalenie jest czasem
który się wypełnia
W ramach odpowiedzi: ***(nie jestem...)/ Nie jestem amatorką powrotów/ buty już tyle razy/ podkładały sznurówki pod nogi/ Uparcie wodziłam drzwi na pokuszenie/ by rozsunęły uda/ raz jeszcze dotknąć twoich obecności/ Stałeś w sieni/ naszych wczorajszych ciał/ żałośnie pochłonięty zbawianiem świata/ Przekonałam się/ że nie było warto/
zgłoś
ocaleni przez czas nieuchronny
zgłoś
świetny wiersz.
zgłoś
podobno ocalenie jest dla silnych Wojtku!
zgłoś
Ciekawa puenta:) Czytam nawet bez -podobno-ale rybki nie mają głosu- hihi:)
zgłoś