Klepsydra zdewaluowanej historii

Poranek pogodny planów dnie nie zdradza. Słońce w klepsydrze czasu.Skrywam się w iluzji życia.
Może jeszcze się spotkamy po stronie cienia?
*
 
Wczoraj zabrało ostatnie złudzenia. Pozostał tylko zimny serca kamień. W promieniach woskowej świecy. Jak ćma spłonęły
marzenia. Pogodna wiosna Cię przyniosła, jesień Cię zabiera.
Lecz nic nie zdoła pokonać wspomnienia.
 
*
 
Czemu odchodzisz tak daleko? Za morze milczenia.Co zamazuje mi  Ciebie? Czy jeszcze jesteś? Czy już Cię nie ma? Sam już nie wiem.
 
*
 
Pozostawiasz mnie na progu swego domu. Rzecz niepotrzebną nikomu. Jakby mnie nie było wcale.
 
*
 
Oddechu twego już nie słyszę. Sennym głosem nie
dotykasz. Czasem jeszcze w snach kocham się zaplącze. Samotna noc nie zachęca do spania. Postrzępione skrawki rozmów. A ty coraz dalej i dalej…
Myślisz, że to była miłość?
 
*
 
Przybity niewinnym gestem powoli umieram. Dzień kończy się nad moim miastem.  Ile warte jest życie, gdy opuści nas miłość. Niespakowany, a już czas się zbierać. Nie do końca jeszcze ją odkryłem.
Czy jeszcze chwilę pozostanie, czy odejdzie teraz.

Skrawki codzienności

Cisza zaszargana ostrym słowem. Mosiężna klamka poddaje się. Na klatce przepalona żarówka milczy. Powracający spokój grzęźnie w chaosie myśli, przerywany chwiejnym rytmem serca. Kroki milkną.
Moja samotność jest samotnością z wyboru.
*
Wciąż nie potrafię udźwignąć swoich marzeń. Dłońmi dotykać słońca, w myślach wzniecać nadzieję, a już dzień się kończy, bliżej mi do nieba, dalej do spełnienia.
Lecz wciąż mam pragnienia.
*
Idę do ciebie, a los swoje puzzle układa. Szukam cię nocą, talizman z gwiazd zakłam. Idę do ciebie po dźwiękach twego głosu. Szukam cię wszędzie w chwilach codziennego chaosu.
A ciebie nie ma.
Myśli zaplątane w amoku blednie.
*
Kiedy psy szczekają, moja karawana idzie naprzodu. Czasem jest mi krócej, czasem jest mi dalej. Na świetle czerwonym kolejny próg przekraczam. W zapomnianych dziejach czasem się zaplączę, lecz twoje spojrzenia zawsze rozpozna pozostaje.
I choć twój obraz lekko już zwietrzały, to wciąż pozostaje niezatarty

Hammerowe siodło

(legęda)
skamieniałej rozpaczy
 
           Dawno, dawno temu, gdy Rudnickie Jezioro szczelny bór otaczał, za morenową cygańską górą skromne domostwa powstały. Lud w nich mieszkał pracowity, co z rudy
darniowej jął rozmaite narzędzi tworzyć, co by łatwiej było las okiełznać, z nasion ziemi wykrzesać wszelakie plony. Ptactwa i zwierzyny było tu wiele, po izbach zapach rudy się roznosił, a domostw było tu wtedy mało. Nie zawsze z ich pracy na godziwe życie ludziom stawało.
 
            Mieszkał tu młody człek, co hutnictwem ją się
parać, z ziemi rudę wydobywał, narzędzia z niej tworzyć począł: wszelakie widły, haczki, młotki, proste grabie. Ludziom zahartowanym w trudzie na rolę sprzedawał, to za zwykłą strawę oddawał.
             Aż raz zbłądziła w te strony białogłowa wspaniałej słowiańskiej urody, tak owa dziewka mu do duszy przypadła, że gotów był dla niej robić bez picia i jadła. I ona mu
różne złudne nadzieje czyniła, przez pewien czas w jego chacie mieszkając bardzo uległą panną mu była.
             Minęło wiele,wiele pacierzy, czas od wiosny do wiosny drogę wiele razy przemierzył. I poszła
owa dziewka w dal hen daleko, gdzie murowane warownie i życie wygodniejsze ludzie wiedli.
             Znów (...)

--- full text ---

Miłość spod latrni

 
 
             Świt tonął w
mroku. Pragnienia przestały być przedsionkiem spełnienia. Dzień rozpoczęty
pocałunkiem słońca nie był gwarantem pogodnego zachodu. Słowa jego przyjaciela
okazały się proroczą i bolesną prawdą. Wypity alkohol przyniósł chwilową ulgę,
lecz myśli jak bumerang ponownie osiadały na płaszczyznach jego świadomości.
Fotografia ze stolika była pusta naszpikowana fałszywym uśmiechem o innym obcym
spojrzeniu.
            Wstał powoli i
podszedł do zdjęcia, nie patrząc na nie schował je na dnie szuflady. Jakie to
proste - pomyślał, żeby tak można wcisnąć tam także wszystkie swoje problemy,
złe myśli. Sięgnął po szklankę mineralnej, gdy nagły dźwięk jego telefonu
spłoszył jego pustkę. Naczynie wypadło z rąk nie rozbijając się, lecz woda
wylana na telefon skutecznie uniemożliwiła mu odebranie rozmowy. Począł nerwowo
rozkładać aparat, aby go wysuszyć. Był zdenerwowany, a może to dzwoni Matylda,
nie potrafił wciąż oprzeć się jeszcze naiwnym myślom. Był naładowany
złudzeniami, poprzeplatanymi złymi odczuciami.
Nie mogąc sobie z nim poradzić, usiadł bezradnie na tapczanie,
zanurzając się w kolejnej fali wspomnień.
             Tamtej pamiętnej nocy, kiedy
wracając do domu spotkał tę (...)

--- full text ---

Dziewczyna spod latar

           Na progu nocy marszczonej szarym
welonem chmur dostrzegł skrawek postaci, która zaczęła przenikać  jego zmysły. W zakątku migającej jak sygnał ostrzegawczy latarni stała kobieta zagubiona w swojej bezradności. Brak reakcji na kroki nieznanego mężczyzny w
porze, kiedy zegar zabłąkał się w okolicach północy sugerował jej stan emocjonalny. 
Kiedy znaleźli się pod tym samym ulicznym kloszem zapytała? 
      - Przepraszam, czy może mi pan poświęcić chwilę? 
      - No nie bardzo, a o co chodzi. 
      - Zagubiłam się. 
      - A pani nie z tej miejscowości? 
·     - Z tej, pogubiłam się w życiu. 
      - Rozumiem, to się zdarza, ja także jeszcze szukam swej drogi, choć do domu mam już nie daleko. 

        Stojąc tak pod wspólnym strumieniem światła zaczęliśmy rozmowę długą jak życie. Zdając się nie zauważać padającego deszczu, który usiłował nas bezskutecznie rozdzielić, brnęli tak przez otchłań nocy w niekończącej się konwersacji o tym, co ich boli. Nie zauważywszy, że latarnie straciły swój blask pod naporem świtu. Kiedy to w końcu do nich dotarło, byliśmy już parą dobrych starych znajomych. Ja on uwikłany w codzienność zszarganą nieudanymi związkami, i ona (...)

--- full text ---