Proza

komu powierzyć, zaufać dosadnie
otwartym być drugiemu
szczerym do bólu kochać nie ślepo
w każdym jego znaczeniu


jak nie ominąć w życiu ważne
by tyle nie do stracenia
uścisnąć dłoń komu należy
mieć swoje do powiedzenia


kogo pytać w zgorzkniałym świecie
kiedy krzywdę drugiemu
niczym zarazem po świecie roznosi
człowiek żyjący w zgorszeniu


moje pytania to ślepy tory
grochem o ścianę echami
więc po co pytam pyta wszy
zadaję
zamiast przepuścić uszami