Poezja

w alejkach wspomnień
czas liczy się wstecz

zmarli pod dębami
jeszcze grają w palanta
a smutki pogrzebowe

na zdjęciach żyją nadal
i przy nich łzy jak perła

czyste i białe

śmiechy dzieci brzmią w uszach
dzwony kościelne śpiewają
chorałem
na Anioł Pański

czarno białe sny spełniają się
w ślepych zaułkach pod wierzbą
płaczącą za dawnym dniem
chmurnym

szkoda że wracamy tu rzadziej niż
do Kościoła