Obraz mógłby chyba dość dobrze symbolizować odmiany światów, w których 'to, co powinno być' okazuje się zazwyczaj ważniejsze od 'tego, co jest'. Rzeczywiście, z czasem zaczyna się tam żyć właśnie mniej więcej tak: nie dość, że traci się grunt pod nogami, a ludzie tracą widzialność; podobnie jak wiele innych zjawisk. W zamian zyskuje się uwznioślenie. Nibylot. Bo tak naprawdę przecież macha się w miejscu skrzydłami z coraz większym wysiłkiem - każdy inny najdrobniejszy rzeczywisty ruch sprawi, że przestanie być "moje". I tak wieczność staje się nieludzko znużonym nad gnijącymi owocami. Ale i tego się nie widzi: przecież jest to, co powinno być. A nie to, co jest. Dobrego

zgłoś

fenomenalnie

zgłoś

o, a tu, jak na życzenie, mój dawny przypis do "powinien"

zgłoś

kiedyś było moje..

zgłoś

super :D . Orzeł zbyt wyostrzony w porównaniu do innych elementów fotografii, a raczej już grafiki :) . Całość silnie psychodeliczna :D ....

zgłoś

milczysz tyloma słowy..

zgłoś