Poezja

Lat milion błądzić sobie może, 
w butelce spragniony miast wody, 
ostatnie krople swych marów trzyma
para-nie-normalny swą zjawę widzi,
ona go tylko słyszy czasami, czasami.
Błądzić tak będzie, za morgany śladem
szukając nieidealnej ciemnowłosej oazy 
To się mieni, to znika, to się pojawia, 
w piekło-niebo na słowa, taka mała gra 
dla szaleńców, kochanieńko, dla odmieńców
Lat milion błądzić tak może, i będzie, 
morgana uspokoi go znów, to nic, nic, że
oaza za progiem, za rogiem, za rokiem drugim
znów nie ma to celu, a dalej idzie, już rok.