herbatki z prądem

woda w elektrycznym dzbanku, po raz kolejny nastawiona, wyraźnie zagotowała się na twardo. jeszcze ze dwa razy i przekonamy się, ile można wycisnąć wilgoci ze skały. z zaparzania niewiele wynika, nadrabiamy cytryną i wiarą w cuda, a niektórzy z nas nawet w dziwy. to zabawne, ile razy człowiek jest w stanie wciskać te same guziki tylko po to, żeby para poszła w gwizdek, a na spodzie ukazało się całe skamieniałe se dno.

Przedwojenny materiał

Pani Mielcarzykowa, jak codzień, nie sterczała w oknie. Zajęcie to pozostawiała Kasperkowej spod szóstki, bo i czujność u tej była rozbudowana do granic nieskończoności , których oczywiście nie ma, ale trzeba zdawać sobie z tego sprawę, i wzrok miała sokoli w najnowszym nabytku wagi junior-ciężkiej, od roku skutecznie ugniatającym jej kości nosowe, z prawdopodobnym przerzutem na korzeń jedynego zęba, jaki jej został; kła, w latach świetności wampirzo potężnego, a obecnie sterczącego samotnie, skutecznie odstraszającego roznosicieli papierowej zarazy. Mielcarzykowa miała o wiele ciekawsze zajęcie, które przypadło jej w wyniku naturalnego doboru. Jak wiadomo każde stworzenie szuka własnej niszy, a w tym przypadku to nisza znalazła Mielcarzykową. Konkretnie dopadła ją w łazience, kiedy endoproteza z nierdzewki nie wytrzymała tych kilu kilogramów nadwagi, czy może był to po prostu nieudany balans tułowiem często ćwiczony w młodości przed lustrem w przedpokoju. Upadki bywają niskie i bolesne, ten jednak okazał się dodatkowo niezwykle fortunny; przebiegające chyłkiem przez łazienkę zwierzątko futerkowe znalazło się dokładnie na linii wyżej wymienionej protezy, co skutkowało otwarciem wyżej wymienionej niszy w postaci szczurzych steków i mielonego, sproszkowanego ogona; genialna rzecz na potencję dla mężczyzn w kwiecie wieku zaawansowanego. Oczywiście ogony, nie steki. Z czasem Mielcarzykowa udoskonaliła metody (...)

--- cały tekst ---