Poezja

Ze specjalną dedykacją dla Patrycji.
Za to, że dałaś nadzieję.

zawstydzeni swą nagością
razem być pragniemy
namiętnością zaślepieni
fantazje spełniamy

konwaliami otoczeni
eteryczną woń ich chłonąc
zapachem odurzeni
chcemy w splocie ciał zapłonąć

gęstwiną uniesień nadmiernych
opadamy bezwładnie
zmysłowo się kołyszą
konwalie na wietrze

czyste i niewinne płatki
cicho chylą się ukratkiem
zawstydzone choć świadome
jedynym naszym świadkiem

słodki zapach twego ciała
jak z kielicha nektar picie
swoje zmysły kumuluję
jak konwalii pęk w rozkwicie